Ludzka głupota nie zna granic. Mogę śmiało wygłaszać takie opinię, ponieważ odrobinę już po tym świecie chodzę i wysnuwam niebezpieczne wnioski z codziennego działania naszego społeczeństwa. Mam najlepszy obiekty do obserwacji jakie wyłącznie mogłem sobie wymarzyć. Są to bez wątpienia moi sąsiedzi. Ostatnio przeprowadziliśmy się na wieś. Nie jest to wprawdzie wieś w zupełnym wyrazu tego znaczeniu, ponieważ w naszej wiosce są jedynie trzy domostwa. Ci pracujemy w dużych ośrodkach miejskich, a mieszkanie jest dla nas azylem i ucieczką od zgiełku miejskiego. Coraz poważniej natomiast myślę, że moi sąsiedzi to prawdziwa wieś. W maju rozpocząłem kompletować narzędzia ogrodnicze do mojego domostwa. Z całą pewnością sąsiad zrobił to samo. Nie mógł biedak przeżyć, że ja będę miał nową kosiarkę a on nie. Mało mnie to jednak obchodziło. Kupił, niech ma. Nie wiedziała natomiast, że ja się odrobinę znam na ogrodnictwie, ponieważ jestem architektem krajobrazu. Skąd miał niby wiedzieć, skoro od przeprowadzki stać go było tylko na „dzień znakomity”. Zapraszaliśmy ich dosłownie parę razy z żoną do nas na jakąś kawę i ciastko, ale nie było odzewu więc po trzecim razie daliśmy sobie spokój. Wracając do tego ogrodu. Sąsiad nie wiedział, że do trawy takiej jaką posiada przed domem kosiarka, którą ja kupiłem, się nie nadaje. Wyrzucił pieniądze w błoto zamiast poświęcić chwilę i poradzić się mnie w tej sprawie.